گیل آمرد

 دو تا از سوال های رایج بین زبان آموزان ایرانی اینها هستند:

1. من 3 سال یا 4 سال است که فلان آموزشگاه زبان می روم و هنوز نمی توانم 2 دقیقه راجع به یک موضوع صحبت کنم؛ کلمه ها یادم می رود…!!
2. من کارم زیاد است و می خواهم با روش های آموزشی خودآموز، زبان را یاد بگیرم. کدام سی دی آموزشی زبان را پیشنهاد می کنید؟ روش X خوب است؟ سیستم “نصرت” چطور است؟

پاسخ سوال یک: مدت زمان لازم برای یادگیری زبان عمومی، ویژه بزرگسالان، از مبتدی (Elementary) تا مرحله فرامتوسط (بالاتر از متوسط: upper intermediate) دقیقا 3 سال است. دوره پیشرفته (Advanced) هم 1 سال طول می کشد. بعد از آن زبان آموز می تواند دوره های اختیاری آمادگی TOEFL یا IELTS یا غیره را بگذراند.

بنابراین اگر شما 4 سال به یک آموزشگاه رفتید، پشتکار و جدیت داشتید، و بهره هوشی تان هم از متوسط کمتر نبوده است، و با همه اینها، هنوز نمی توانید 2 دقیقه راجع به یک موضوع صحبت کنید، تنها یک پاسخ برای تان وجود دارد: “آموزشگاهی که انتخاب کردید کشکی، و از نوع بقالی های زبان انگلیسی بوده است”.

سال ها است که آموزش و پرورش، به شرط داشتن سابقه کار رسمی در این وزارتخانه و تاییدهای اخلاقی و سوابق فرهنگی، به متقاضیان، پروانه تاسیس آموزشگاه زبان اعطا می کند. بسیاری از دارندگان این پروانه ها حتی رشته تحصیلی شان هم زبان انگلیسی نبوده است و 2 واحد “روش تدریس زبان” نخوانده اند. در نتیجه تصورشان از “آموزش زبان” همان است که از این و آن می شنوند؛ هرکدام برایشان جالب تر بود، همان را انتخاب می کنند. این افراد نمی دانند روش های تدریس، اداره کلاس، تهیه مطالب کمک آموزشی، طراحی آزمون، و… هر کدام واحدهای درسی دانشگاهی هستند و رشته آموزش زبان تا مرحله دکترا ادامه دارد. این یعنی ورود به حوزه تدریس زبان، عرصه ای نیست که بتوان با پیشینه ی فرهنگی و سابقه کار در آموزش و پرورش در آن کسب صلاحیت کرد.

طبیعتا از آنجایی که “خانه ی آموزش و پرورش ایران” از پایبست ویران است، نمی توان انتظار داشت که تخصص افراد را معیار کار آموزشی قرار دهد. نتیجه انتخاب چنین رویکردی آن است که امروز بیش از 80 درصد آموزشگاه های زبان در تهران (و شاید شهرهای دیگر) بقالی های زبان انگلیسی هستند. شما با انتخاب اشتباه و ورود به یکی از این مراکز ناکارآمد، پول، و از آن بدتر، وقت و عمرتان را هدر می دهید و به آنچه می خواستید نمی رسید.

پاسخ سوال دو: متاسفانه زبان انگلیسی از آن درس هایی است که برای یادگیری اش انتخاب های زیادی ندارید. شما اگر می خواهید مهارت “خواندن” را در خود افزایش دهید و از پس روزنامه، مجله، و کتاب های انگلیسی برآیید، کافی است یکی از “سری کتاب های” استاندارد خواندن و درک مفاهیم (مانند Active Skills for Reading یا Select Readings) را انتخاب کنید و از جلد ابتدایی شروع کنید و به جلد پیشرفته اش برسید… اگر خواندن تان خیلی ضعیف است، پیشنهاد می کنم با “Developing Reading Skills، جلد Beginning” شروع کنید و به جای ادامه ی Developing، با یکی از گزینه های بالا ادامه دهید.

اما اگر می خواهید مکالمه تان تقویت شود و بتوانید حرف بزنید، تنها 1 راه علمی و عملی وجود دارد: حضور در کلاس گروهی، در یک آموزشگاه معتبر، و زیر نظر یک مدرس ورزیده. استفاده از سی دی های دیگر هم برای تفنن و احیانا یادگیری مضاعف بد نیست.

 سخن پایانی: زمانی که به کارآمدی آموزشگاهی پی بردید و آن را انتخاب کردید، از تغییر آموزشگاه پرهیز کنید. صبر داشته باشید و همیشه خود را با آنچه که در گذشته بودید مقایسه کنید، نه با آنچه که هنوز نیستید و آرزویش را دارید…عجله نکنید!