آیت الله محمدی گیلانی و دکتر شیخ الاسلام زاده

 

سال 1310 در تبریز به دنیا آمد. پدر و مادرش نام “شجاع الدین” را بر او گذاشتند. پدرش فردی تحصیل کرده و رییس کانون وکیلان دادگستری آذربایجان بود. پسر نیز در مطالعه و کسب دانش، راه پدر را دنبال کرد و پس از پایان دوره ی دبیرستان، در رشته ی پزشکی دانشگاه تهران قبول شد و از تبریز به تهران آمد.

دکتر “سید شجاع الدین شیخ الاسلام زاده” پس از دریافت مدرک دکترای پزشکی، عازم ایالات متحده آمریکا شد تا در رشته ی ارتوپدی (جراحی استخوان) تخصص بگیرد. وی در دانشگاه های پنسیلوانیا و اوهایو، دوره های مختلف نظری و عملی را گذراند و در سال 1341 به کشور بازگشت.

یکی از ویژگی های “دکتر شیخ الاسلام زاده” این بود که دوست داشت هرچه در آمریکا دیده و آموخته است را در ایران پیاده کند. درست به همین دلیل بود که وی افزون بر کار در بیمارستان، ابتدا بخش ارتوپدی را برای نخستین بار در بیمارستان های ایران تاسیس کرد و سپس “انجمن توانبخشی ایران” را نیز بنیان نهاد و خود به عنوان نخستین رییس این انجمن مشغول به کار شد. وی همچنین یکی از بنیانگذاران بیمارستان پارس بود.

نوآوری ها و توان مدیریت دکتر شیخ الاسلام زاده به اندازه ای بود که امیرعباس هویدا، او را در سال 1353 به کابینه اش دعوت کرد. “دکتر” در دولت های هویدا و جمشید آموزگار، وزارت بهداشت و رفاه اجتماعی را برعهده داشت.

کابینه

“شیخ الاسلام زاده”: نفر دوم از چپ. کسی که کابینه را به شاه معرفی می کند، “هویدا” است

سید شجاع الدین شیخ الاسلام زاده در مقام وزارت نیز دقیقا همان الگویی را در پیش گرفت که قبل از آن دنبال می کرد: «بومی سازی و تاسیس بنیادهای نوین در عرصه بهداشت و سلامت.» نوسازی بیمارستان های کشور و تاسیس بخشی اجباری در همه ی بیمارستان ها به نام “بخش اورژانس” از یادگارهای دوران دکتر شیخ الاسلام زاده است. “بخش اورژانس” از نظام پزشکی آمریکا الگوبرداری شده بود و بسیاری از کشورهای اروپایی، پس از ایران چنین بخشی را در بیمارستان هایشان تاسیس کردند.

و البته بیمه ی تامین اجتماعی نیز از یادگارهای دکتر شیخ الاسلام زاده است. گفتن این نکته هم خالی از لطف نیست که بیمه تامین اجتماعی در دوران وزارت شیخ الاسلام زاده، پوشش بیمه ای 90 درصدی داشت؛ یعنی 90% از هزینه های درمانی بیمه شدگان را می پرداخت.

دهه ی 50 خورشیدی، یکی از درخشان ترین دوره های پیشگیری، درمان و مبارزه با بیماری ها در ایران است و بسیاری، نقش دکتر شیخ الاسلام زاده را در این جهش بهداشتی، بسیار برجسته می دانند.

در شهریور 1357، “شریف امامی” به نخست وزیری رسید و برای آنکه قیام های مردم را آرام کند، گروهی از سران کشور که پیش از خود او، بر مسند امور بودند را بازداشت کرد. امیرعباس هویدا و دکتر شیخ الاسلام زاده از آن جمله بودند. البته “شیخ الاسلام زاده” پس از مدتی آزاد شد.

سپس در بهمن 1357 در ایران انقلاب شد و شیخ الاسلام زاده به عنوان یکی از وابستگان به رژیم سابق، دوباره دستگیر شد.

“دکتر سید شجاع الدین شیخ الاسلام زاده” را به اتهام مشارکت در حکومت فاسد شاه، در دادگاه انقلاب محاکمه کردند. رییس دادگاه یک روحانی بود به نام “محمد محمدی گیلانی”.

“محمدی گیلانی” دکتر شیخ الاسلام زاده را به حبس ابد محکوم کرد و او بلافاصله روانه ی زندان اوین شد.

محمد محمدی گیلانی سال 1307 در روستای “دعوی سر” از توابع “رودسر” گیلان زاده شده بود. پدرش کشاورز بود و خود نیز مدتی کشاورزی می کرد. سپس به حوزه علمیه قم رفت و پس از پایان دوره های مقدماتی، دروس خارج فقه و اصول را نزد آیت الله بروجردی و آیت الله منتظری گذراند. وی همچنین در درس های شفا و اسفار علامه طباطبایی شرکت می کرد.

پس از پیروزی انقلاب، محمدی گیلانی ابتدا حاکم شرع و سپس رییس دادگاه های انقلاب اسلامی شد.

گیلانی

“محمدی گیلانی”: نفر اول از چپ. در سال های نخست انقلاب

در بهار سال 1358 و در حالی که مملکت هنوز سامان نیافته بود و ضدانقلابیون و جدایی طلبان مشغول ماهیگیری از آب گل آلود بودند، محمدی گیلانی به همراه همسر و فرزند ارشدش (جعفر محمدی گیلانی) در یک سانحه ی رانندگی به شدت آسیب دید. فرزندش در دم جان سپرد. پیکر نیمه جان پدر را به یکی از امن ترین جاهایی که در آن روزها سراغ داشتند، رساندند: بهداری زندان اوین.

و فکر می کنید چه کسی بر بالین محمدی گیلانی آمد؟ «دکتر سید شجاع الدین شیخ الاسلام زاده».

شیخ الاسلام زاده احتمالا به خاطر سوگند پزشکی که یاد کرده بود، جان کسی را نجات داد که برایش حکم حبس ابد صادر کرده بود.

“محمدی گیلانی” بدین ترتیب به زندگی بازگشت و پس از مدتی، “دکتر شیخ الاسلام زاده” نیز عفو و از زندان آزاد شد.

این داستان گذشت… سالها گذشت، ایران درگیر جنگ ناخواسته با ارتش متجاوز صدام حسین شد. جنگ پایان یافت و محمدی گیلانی برای چندین سال ریاست دیوان عالی کشور را نیز برعهده گرفت. وی یکی از عضوهای مجلس خبرگان رهبری نیز بود.

دکتر شیخ الاسلام زاده هم در این سال ها ریاست یکی از بیمارستان های خصوصی کشور را برعهده داشت.

دکتر سید شجاع الدین شیخ الاسلام زاده همچنین تا واپسین روزهای زندگی اش، نمایندگی بیمارستان های خصوصی کشور در وزارت بهداشت را برعهده داشت.

“دکتر” دو سال آخر زندگی اش را با بیماری سرطان مبارزه کرد و در نهایت، در واپسین روزهای خرداد ماه 1393 درگذشت.

آیت الله محمد محمدی گیلانی هم که یک ماه پیش از “دکتر” به دلیل بیماری تنفسی در بیمارستان بستری شده بود، در واپسین روزهای تیر ماه 1393 بدرود حیات گفت.

خدا هر دو را بیامرزد.

به قول شاعر شیراز: سعدیا! مرد نکونام، نمیرد هرگز…

و به قول دردانه ی کاشان: زندگی سوت قطاریست که در خواب پلی می پیچد…

 

248

پی نوشت: پیام آقای “اسماعیل” را هم بخوانید؛ نه تایید می کنم، نه تکذیب.

 

این مطلب در تاریخی ارسال شده است.

6 ديدگاه در “آیت الله محمدی گیلانی و دکتر شیخ الاسلام زاده

  1. سلام ببخشید در کتاب پشت دیوارهای بلند نوشته خانم اریانپور همسر دکتر شیخ،صراحتا نوشته شده که فرزند آیت الله گیلانی در سانحه آسیب دید و تا دکتر شیخ رو بهش میرسونند فوت شده بوده و حاکم شرع هم همسر دکتر رو احضار میکنه و عنوان میکنه که چون آخرین حکمی که قبل این حادثه داده بوده حکم دکتر شیخ بوده نکنه خانوادش و یا خودش احساس میکنن که بهشون ظلم شده همین باب رو باز میکنه تا همسر دکتر تمام خدمات دکتر و نوآوری هاشو و حتی اینکه زندگیشون تجملاتی نبوده رو هم ذکر کنه و آیت الله گیلانی به ایشون قول میده که هرکار لازمه برتی آزادی دکتر انجام بده.نهایتا با توجه به حاذق بودن دکتر و خدماتی که در بهداری اوین انجام میده حدود سال 62 ایشون ازاد میشن

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *